Duża i malownicza rzeka, bujna przyroda, nieskażone środowisko ('Zielone Płuca'), przyjazny klimat nacechowany właściwościami leczniczymi to wyznaczniki zapewniające znakomity wypoczynek. Jeśli dodamy do tego malowniczość terenu z różnicą poziomu rzędu 35-ciu pięter, bogatą przeszłość historyczną, mozaikę etniczną i wyznaniową cechującą kresy oraz wiele ciekawostek turystycznych mamy jeszcze pełniejszy obraz atrakcyjności regionu.

Ostały się tu jeszcze fragmenty typowej flory, zamknięte w rezerwatach i obiektach chronionych oraz liczne pomniki przyrody. Bywa, że kierowca spotka na drodze dzika lub łosia. Wędkarz nie musi zbytnio koloryzować ukazując "taaaaką" rybę, a grzybiarze mają w obfitości całą gamę dorodnych grzybów.

Sposoby i możliwości wypoczynku na ziemi mielnickiej są nad wyraz bogate. Krwawe i bezkrwawe łowy, wędkowanie, zbieractwo runa, kąpiele, spływy rzeką czy wędrówki z namiotem to tylko nieliczne z form.

Gmina poza opisanymi wyżej walorami środowiskowymi dysponuje ponadto innymi bogactwami. Są to eksploatowane od stuleci w Mielniku złoża doskonałej kredy, przydatnej w wielu gałęziach gospodarki oraz termiczne wody solankowe drzemiące w głębi i dotychczas nie zagospodarowane. Wstępne ekspertyzy wykazały ich wartości lecznicze, na bazie których można rozwijać wodolecznictwo.

Ten leżący na uboczu, mało znany i zarazem egzotyczny zakątek oddalony o godzinę - dwie jazdy samochodem z Warszawy, Lublina czy Białegostoku. Gmina w obecnej postaci to zaledwie niewielki fragment województwa podlaskiego i dawnej ziemi mielnickiej, jednostki terytorialnej leżącej po obu stronach Bugu i funkcjonującej do rozbiorów przez okres ponad 200 lat.